Να έχουμε μια καλή νέα χρονιά

Εύχομαι σε όλους μας να περάσουμε μια καλή Πρωτοχρονιά, με τους συγγενείς, τους φίλους και με αυτούς που αγαπάμε, παρέα, με αγκαλιές χαμόγελα και αγάπη.
Εύχομαι ο νέος χρόνος να μας φέρει πρώτα απ’ όλα υγεία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από αυτό! Υγεία στο σώμα και στο πνεύμα. Ένα γερό πνεύμα εξάλλου μπορεί να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση.
Εύχομαι ακόμα να μας φέρει δύναμη και ευαισθησία ταυτόχρονα. Δύναμη για να παλεύουμε με τα εμπόδια και ευαισθησία για να μπορούμε πάντα να βλέπουμε πίσω από τα φαινόμενα που δημιουργούν τα εμπόδια.
Εύχομαι να μας φέρει αγάπη και ισορροπία που τόσο τις χρειαζόμαστε. Για να αγαπήσουμε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας και να μάθουμε να του συμπεριφερόμαστε με ευγένεια και όχι να λυγίζουμε από την αυτολύπηση. Ισορροπία για να αντιμετωπίσουμε τους συνανθρώπους μας με αγάπη και έλεος. Όλοι είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά και πονάνε ακριβώς το ίδιο με μας…
Εύχομαι να φέρει ελπίδα και αισιοδοξία. Υλικά απαραίτητα για μια καλή ποιότητα ζωής και σύνδεσης με την παρούσα στιγμή.
Εύχομαι επιτέλους να μάθουμε να παίρνουμε το ρίσκο ακόμα κι αν κάνουμε λάθος. Δεν είναι κακό να κάνουμε λάθος, αρκεί να μαθαίνουμε κάτι από αυτό.
Εύχομαι να μπορέσουμε να θέσουμε προτεραιότητες στη ζωή μας και να αρχίσουμε να εκτιμούμε αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά για εμάς. Τα υλικά αγαθά δεν είναι πάντα τα πιο σημαντικά.
Εύχομαι να καταφέρουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, που θα έχουν ενδιαφέρον για επικοινωνία με το συνάνθρωπο, θα έχουν κοινωνική συνείδηση, θα αρθρώνουν ευθύ λόγο, θα δείχνουν ενδιαφέρον για τη ζωή, να αισθάνονται δημιουργικοί, θα γίνουν ενεργοί πολίτες, θα είναι λιγότερο καταναλωτικοί, θα σέβονται το περιβάλλον που τους φιλοξενεί, θα είναι ευγενείς και τρυφεροί, και θα έχουν στις καρδιές τους πολλή πολλή αγάπη.  
Εύχομαι, να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν να αναπτυχθούμε ως κοινωνία συνολικά, βοηθώντας ο ένας το άλλον προσφέροντας από το αστείρευτο απόθεμα αγάπης που διαθέτουμε.
Τέλος εύχομαι το 2012, παρά τα φαινόμενα, όλοι οι άνθρωποι να έχουν φαγητό, ζέστη, υγεία, δουλειά, ηρεμία, και ανθρώπους που τους αγαπούν. Τα βασικά συστατικά δηλαδή, για μια καλή ζωή.
Καλή μας χρονιά! Αφήνουμε πίσω μας τα δύσκολα του προηγούμενου έτους και προχωράμε να τα μετατρέψουμε σε δύναμη και δημιουργικότητα.  Όλα καλά να μας πάνε!
Κι όσο είμαστε όλοι μαζί, δε φοβόμαστε τίποτα!

Καλά Μαγικά Χριστούγεννα!

 

Για τη σημερινή, την αυριανή αλλά και για όλες τις ημέρες όλων των χρόνων που θα έρθουν, εύχομαι να ζήσουμε όλοι μας, μα όλοι μας όμως, μικρές στιγμές μαγείας. Ξέρετε, αυτές που όταν έρχονται μας κάνουν να αισθανόμαστε πολύ δυνατοί και τρυφεροί ταυτόχρονα. 

Αυτές που μαλακώνουν τις καρδιές μας και μας κάνουν να κοιτάμε τον κόσμο με μάτια γεμάτα θέρμη και αισιοδοξία. 

Αυτές που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε : άνθρωποι, με ευαισθησίες, με αξιοπρέπεια, και καλοσύνη που δε φοβούνται να αντιμετωπίσουν όλες τις δυσκολίες της ζωής με δύναμη και γενναιότητα.
Αγάπη πολλή. Να μη λείψει φέτος από κανέναν άνθρωπο. Την έχουμε όλοι μας τόση ανάγκη...♥

Μια αξέχαστη γνωριμία και η λαμπάδα της Αλεξάνδρας

Το ραντεβού με την κουμπάρα μου και την Αλεξάνδρα την βαφτισιμιά μου κλείστηκε από την περασμένη εβδομάδα. Μεγάλη Τρίτη απόγευμα, για να συνδυάσουμε την Πασχαλιάτικη επίσκεψη με μια βραδυνή έξοδο. Είχα αποφασίσει να μην χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητο, γιατί κάθε φορά που το κάνω, πρέπει μετά να παίρνω βαλεριάνες για τρεις μέρες για να συνέλθω. Πήρα το ΚΤΕΛ λοιπόν, ταπώθηκα και με τις αγαπημένες μου μουσικές και κίνησα – το μικρό, τρελό μαναβάκι – χαρωπό για το κλεινόν άστυ.

Η διαδρομή όπως πάντα όμορφη με το λεωφορείο. Κινείται παραλιακά και από το παράθυρο έχεις την ευκαιρία να λιαστείς και ταυτόχρονα να χαζέψεις με τα δισεκατομμύρια τόνων γαλάζιου χρώματος που απλώνεται κατά μήκος της παραλιακής γραμμής του Σαρωνικού. Ήλιος, όμορφες, μουσικές, θάλασσα, τι άλλο να ζητήσει ένας ταξιδιώτης!

Τα πράγματα αρχίζουν να σκουραίνουν όταν μπαίνεις στην πόλη διασχίζοντας την βιομηχανική ζώνη Ελευσίνας – Ασπροπύργου. Ω τι κόσμος μαμά! Καπνοί από τις τσιμινιέρες των εργοστασίων, κίνηση, μεγάλες δεξαμενές γεμάτες απροσδιόριστα, περίεργα υγρά κατά μήκος του δρόμου, μυρωδιά υγραερίου αναμεμειγμένη με καυσαέρια από τις εκατοντάδες νταλίκες που διασχίζουν το δρόμο.

Μετά  από αμέτρητα σταμάτα-ξεκίνα, φτάσαμε στην Αθήνα.

Αχ Αθήνα! Η πρωτεύουσα απλωνόταν μπροστά μου σε όλο της το μεγαλείο! Διπλοπαρκαρισμένα παντού, τρελαμένοι οδηγοί να χώνονται και να σταματούν όπου έβρισκαν. Μηχανάκια να περνάνε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες  ανάμεσα από τα σταματημένα αυτοκίνητα. Φωνές και ανοικτές παλάμες γύρω μου να με περικυκλώνουν, βρισιές και μαγκιές, νταλίκες δίπλα μας να εκπέμπουν καυσαέρια κατά βούληση, οι οδηγοί στα φανάρια να παλεύουν με τους μετανάστες που ήθελαν οπωσδήποτε να τους καθαρίσουν τα τζάμια, ταξιδιώτες που έρχονταν και έφευγαν. Μια διαρκής ροή, ένα συνεχόμενο βουητό, μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται.

Γι’ αυτό εμένα ο αγαπημένος μου κόσμος στην Αθήνα είναι ο υπόγειος. Το Μετρό. Εκεί όπου τίποτα άλλο δεν ακούγεται, παρά μόνο το ανατριχιαστικό σύρσιμο του βαγονιού στις ράγες και η μονότονη, ηχογραφημένη φωνή της εκφωνήτριας των αναγγελιών. Ο ίδιος κόσμος που πάνω στη γη παθαίνει υστερία, κάτω από τη γη μεταμορφώνεται. Ησυχάζει, ακολουθεί τη ροή, είναι ευγενικότερος, διαφορετικός.

Τα προβλήματα θεωρώ ότι αρχίζουν στην επιφάνεια. Εκεί που η ανθρώπινη παρουσία όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Που παίρνει θάρρος από την έντονη παρουσία της ανάμεσα στα άλλα είδη και αρχίζει το ξεσάλωμα.

Και ας πούμε ένα παράδειγμα : Βγαίνοντας λοιπόν από το Μετρό στο Μέγαρο Μουσικής, σταματάω ένα ταξί για να πάω στην Καλλιθέα. Το πρόβλημα ξεκίνησε από εμένα βέβαια, που σταμάτησα ταξί που είχε κι άλλους μέσα….

Το παλικάρι, γνήσιος ΝεοΈλληνας γαλουχημένος με όλες αυτές τις πολύτιμες αξίες (ύφος, μαγκιά, κλανιά και πούλημα μούρης, λαμογιά και κουτοπονηριά) που τόσα χρόνια κυριαρχούν στις ζωές μας και που εμείς κάνουμε πως δεν βλέπουμε και λέμε δε βαριέσαι. Γύρω στα 25 ήταν αυτό που λέμε απόλυτα ταυτισμένος με την έννοια «μπίχλας-λαμόγιος-ταρίφας». Είχα την ατυχία να κάτσω μπροστά, δίπλα του. Μόλις άνοιξε το στόμα του να μου μιλήσει, αισθάνθηκα σαν σε άλλο κόσμο. Σε έναν κόσμο που η οδοντόκρεμα δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί.

Το ταξίμετρο δούλευε εκείνη την ώρα, αλλά όπως μου εξήγησε μετά που το έσβησε, «εγώ ξέρω πόσο κοστίζει κάθε κούρσα, δεν είναι ανάγκη να βάζω ταξίμετρο». Η κοπέλα που ήταν μέσα πριν από μένα ήταν ελαφρώς φρικαρισμένη, μη σου πω έξαλλη, έτοιμη να τον δαγκώσει. Εγώ κάτι ψυλλιάστηκα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Φτάσαμε στο Σύνταγμα. Εκείνη κατέβηκε και μάλιστα του ζήτησε και απόδειξη η θρασύτατη! Φυσικά, μας πούλησε το απαραίτητο παραμύθι «για να κόψω απόδειξη πρέπει να σβήσω το ταξίμετρο, αλλιώς δε δουλεύει η ταμειακή. Ορίστε τώρα, για να κόψω σε σένα απόδειξη, θα σβήσω την κούρσα της κοπέλας» (εγώ ήμουν η κοπέλα που θα έμενε χωρίς ταξίμετρο). Τελικά την έκοψε την απόδειξη με ένα ύφος λες και θα τελείωνε η ζωή του εκεί.

 «Άντε μαλάκω», την ξεπροβόδησε με το που βγήκε από το όχημα. Αμ πως! Μόλις λοιπόν η κοπέλα κατέβηκε, άρχισε να απομακρύνεται τρέχοντας, πράγμα που θα έπρεπε να με κάνει να υποψιαστώ, αλλά εγώ εκεί, μαναβάκι…

Προχωρώντας, μου λέει ο μπίχλας-λαμόγιος-ταρίφας (δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, αλλά σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει γάντι. Για να το θέσω πιο σωστά, γι’ αυτόν συγκεκριμένα έχει βγει αυτή η λέξη): «Την πήρα τη μαλάκω από το «Παίδων» για Σύνταγμα και ήθελε να βάλω και το ταξίμετρο» Άκου θράσος δηλαδή!!!! Ήθελε και ταξίμετρο η πελάτισσα στο ταξί!

Συνεχίζει : «Αφού εγώ ξέρω, 5 ευρώ είναι η κούρσα. Και σα να μην έφτανε αυτό, μου είπε η μαλάκω (το συνεχίζει) ότι θα την πληρωνόταν από το αφεντικό της την κούρσα. Ψέματα μου έλεγε».

Εγώ εκείνη την ώρα σκεφτόμουν να νευριάσω, αλλά ταυτοχρόνως ανέπνευσα και  είπα να μην το κάνω. Μόνο μια μέρα θα έμενα στην Αθήνα, κρίμα ήταν…

Τότε τον ρωτάω η αφελής : «Καλά, κι εσύ γιατί δεν βάζεις το ταξίμετρο και τους επιτρέπεις να σε προσβάλλουν;» Είπα να τον πάρω με το μαλακό, πήγαινε και σαν μανιακός μέσα στη Φιλελλήνων…

Απάντηση μπίχλα-λαμόγιου-ταρίφα με το μισοκακόμοιρο ύφος αυτού που κάποιος τον μαστιγώνει μέρα-νύχτα αλυσοδεμένο: «Μιλάς κι εσύ, αλλά εσύ δεν πληρώνεις φόρο!!!!».

Εκεί ένιωσα να με χτυπάει τσουνάμι ηλιθιότητας πηχτής και πυκνής, χρόνια μπουκωμένης στον εγκέφαλό του, που έχει γεμίσει τους πόρους και τα κύτταρα αυτού του τίμιου Έλληνα ταξιτζή. Εκεί ήταν που παραιτήθηκα από την προσπάθεια επικοινωνίας. Θυμάμαι μόνο ότι του απάντησα κάτι για μισθωτούς και κρατήσεις από το μισθό μας κάθε μήνα και εκεί διακόπηκε η σύνδεση και άρχισα να κοιτάω το υπερπέραν παλεύοντας με την απόλυτη παρόρμησή μου να τον στολίσω με όλα τα μπινελίκια που γνωρίζω, και να κατέβω. Βέβαια για μένα αυτή ήταν η στιγμή κατά την οποία ανακάλυψα ότι τα τόσα χρόνια διαλογισμού έχουν κάνει δουλειά. Κρατήθηκα! Δεν τον άρπαξα από το λαιμό!

Και περιορίστηκα μόνο στο να τρέμω από το φόβο μου από την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία οδηγούσε, τις σφήνες που έκανε και την ασταμάτητη χρήση της κόρνας που μπορούσε να τινάξει στον αέρα ακόμα και τα νεύρα του ίδιου του Βούδα.

Βέβαια, τα γυμνάσιά μου δεν σταμάτησαν εδώ, μόνο συνεχίστηκαν με μια συζήτηση περί του αν υπάρχει η Εφορία Ανωνύμων Εταιρειών (ΦΑΕΕ Αθηνών), η οποία ήταν και προορισμός μου και αφού το εξωτικό είδος μπίχλας-λαμόγιο-ταρίφας δεν την ήξερε (και πώς να την ξέρει, αφού δε σκοτίζεται να έχει και πολλές σχέσεις με την εφορία), άρα δεν υπήρχε! Και φυσικά εγώ που δεν είμαι του επαγγέλματος δεν ήξερα τι μου γίνεται! Απλά πράγματα!

Ευτυχώς, μετά από μια διαδρομή-ράλυ μέσα στην Αθήνα φτάσαμε κάποτε στη ρημαδοΚαλλιθέα και όπως είχαμε συμφωνήσει με τον μπίχλα-λαμόγιο-ταρίφα του έδωσα τα 6 του ευρώ και απομακρύνθηκα τρέχοντας. Μόνο τότε συνειδητοποίησα γιατί έτρεχε η άλλη κοπέλα στο Σύνταγμα….

Τον κοίταξα να απομακρύνεται και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Δεν ήθελα να αρχίσω να σκέφτομαι, να μουρμουρίζω μόνη μου και να αναπτύσσω θεωρίες περί του γιατί γίνεται αυτό και ποιος φταίει για την κατάσταση. Εγώ μια λαμπάδα ήθελα να δώσω και να πιω καφέ με την Αμελί….

Ευτυχώς η επίσκεψη στην Αλεξάνδρα με αποζημίωσε πλήρως διότι μου δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσω πόσο το πνευματικό παιδί μου έχει γίνει ολόκληρη κοπέλα, 9μιση ετών παρακαλώ, πόσο καταλαβαίνει και συνειδητοποιεί την πραγματικότητα γύρω της και πόσο τρυφερό κοριτσάκι έχει γίνει. Με άλλα λόγια έπιασε τόπο το λάδι…

Με περίμενε πως και πως. Είχε κάνει καθαριότητα στο δωμάτιό της, το οποίο και μου έδειξε με μεγάλη περηφάνια, μου είχε ετοιμάσει για δώρο ζωγραφιές από τα χεράκια της - τις οποίες μάλιστα έδειξε και στους φίλους της για να τις εγκρίνουν - έγραψε και μου διάβασε παραμύθι και μου έκανε σημαντικές ερωτήσεις πάνω σε αυτό, τις οποίες έπρεπε οπωσδήποτε να απαντήσω, στολίστηκε με τα ρούχα που της αγόρασα. Μιλήσαμε για βραχιόλια και κολιέ, χτενίσαμε τα μαλλιά μας παρέα, πασαλειφτήκαμε με τις σοκολάτες που φάγαμε και έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά το σοκ της σύντομης γνωριμίας μου με τον ανεκδιήγητο μπίχλα-λαμόγιο-ταρίφα ξεχάστηκε γρήγορα.

Θα μείνει μόνο η ανάμνησή του (κι αυτή μακρινή) να μου θυμίζει για ποιόν ακριβώς λόγο δεν θα πρέπει να παραπονιέμαι που η χώρα μου έχει χρεοκοπήσει…

Επίσης έχω να πω, πως και αυτή η επίσκεψή μου στην Αθήνα εκτός από ψυχαγωγικό είχε και διδακτικό χαρακτήρα, γιατί με έβαλε να αναλογιστώ ποια είναι αυτά τα πράγματα που έχουν τη δύναμη να μας βγάλουν από τη μιζέρια και τη γκρίνια και να δώσουν μια αξία στη ζωή μας. Να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Ας πούμε η αγκαλιά της Αλεξάνδρας…

Οι ανάσες της πόλης

Πάνε 6,5 χρόνια από τότε που εγκατέλειψα το τερατώδες κλεινόν άστυ για να εγκατασταθώ σε ένα παραλιακό χωριό του νομού Κορινθίας. Στο σπίτι μου, καμιά εκατοστή μέτρα από τη θάλασσα, τα τζάμια κάποιες ημέρες με αέρα γεμίζουν αλάτι. Στο όλο αυτό σκηνικό, έρχεται να προστεθεί η υπέροχη μουσμουλιά έξω από την πόρτα μου που γεμίζει πουλιά που τραγουδούν τα ξημερώματα και μέλισσες που τρυγούν τους ανθούς της την άνοιξη.

Τελευταία, λόγω κάποιων σημαντικών υποχρεώσεων αναγκάζομαι να περνώ αρκετές μέρες ως φιλοξενούμενη των φίλων μου στην Αθήνα. Έτσι ανακαλύπτω πως όλο και περισσότερο αποσυνδέομαι από τη ζωή στην πόλη. Από αυτόν τον δραματικό αγώνα ενάντια στο χρόνο. Από το αδυσώπητο κυνήγι της θέσης στάθμευσης, από το διαρκές βουητό στ’ αυτιά. Από αυτό το ασταμάτητο τρέξιμο.

Όπως την περασμένη εβδομάδα, που χρειάστηκε να μείνω στην Αθήνα για αρκετές μέρες. Οφείλω να ομολογήσω πως από την τρίτη ημέρα και μετά οι αντοχές μου με εγκατέλειψαν. Παρόλα αυτά και για να συνέλθω, αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη βόλτα για να συντονιστώ με τους ρυθμούς της πόλης και να γνωριστώ και πάλι με τους ανθρώπους της. Αυτούς τους ανθρώπους που αναζητούν μια ανάσα παραπάνω ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τους αυτοκινητόδρομους τους γεμάτους αυτοκίνητα. Τους ανθρώπους που τρέχουν καθημερινά να προφτάσουν τα ραντεβού τους, που στοιβάζονται στο Μετρό και στα λεωφορεία, αλλά διατηρούν αυτό το πρόσωπο, με  αυτό το βλέμμα το γεμάτο αξιοπρέπεια, στο οποίο πάντα από κάτω είναι έτοιμο να πεταχτεί ένα γελάκι.

Η πρώτη μου στάση ήταν σε ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο. Ξέρεις, από αυτά τα πελώρια, απρόσωπα μέρη με τα πολλά φωτάκια, όπου όλοι μπαίνουν μέσα και αυτόματα αισθάνονται μικρά μικρούτσικα μυρμηγκάκια, έτοιμα να τα καταπατήσουν οι μεγάλες πολυεθνικές με τις ξακουστές μάρκες. Ο ναός της κατανάλωσης. Σκάλες, κι άλλες σκάλες, πολλές σκάλες, μαγαζιά, καφετέριες, εστιατόρια. Τεράστιο, το βλέμμα σου δε σταματάει πουθενά, περιπλανιέται έντρομο στις εκατοντάδες βιτρίνες με τα δελεαστικά καλούδια, που κλείνουν το μάτι θαρρείς στον καθένα ξεχωριστά, προσωπικά. Η ατμόσφαιρα ολίγον κλειστοφοβική, τα βήματά μου σέρνονται στα ακριβά του μάρμαρα. Ο κόσμος λιγοστός, έχει πάει εκεί για καφέ και φαγητό. Λιγότεροι για ψώνια. Οι εποχές της ασύστολης κατανάλωσης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Βγήκα έξω και ανέπνευσα βαθιά. Περίμενα στην αποβάθρα του Μετρό, με τον αδιανόητο θόρυβο από τα αυτοκίνητα να ταρακουνά και τα τσιμέντα. Κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης.

Φτάνοντας, στάθηκα στην είσοδο του σταθμού περιμένοντας δυο φίλες. Ταχύτητα. Ταχύτητα παντού. Στα αυτοκίνητα, στο περπάτημα, στις ματιές. Πιο κάτω ο «Δρομέας». Τρέχει κι αυτός. 

Απέναντι το Πάρκο Ελευθερίας. Τι υπέροχη αντίθεση που έκανε με τη γκριζάδα του ουρανού και της ασφάλτου. Ανέδινε ησυχία. Όλα ήταν στη θέση τους, με τρόπο φυσικό. Η αρμονία αυτού του μικρού κομματιού γης, έρεε ανάμεσα στον καταιγισμό της κίνησης και της βουής.

Μετά από λίγα λεπτά άρχισε μια σιγανή βροχούλα. Κάθισα κάτω από ένα διαφανές υπόστεγο. Οι σταγόνες τις βροχής αιωρούνταν από πάνω μου χορεύοντας ένα τρελό χορό που σταματούσε σε αυτό το διαφανές υπόστεγο. Το τέλος μιας εναλλασσόμενης πορείας από τη γη στον ουρανό και πάλι πίσω. 

Στα αυτιά μου μουσικές όμορφες χορευτικές πλαισίωναν  το παζλ των αισθήσεων. Σε κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να χορεύω μόνη μου. Κάποιοι με κοιτούσαν, κάποιοι με προσπερνούσαν. Ο καθένας χόρευε το δικό του προσωπικό χορό. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Σχεδόν μπορούσες να τις πιάσεις. Πετούσαν πάνω από τα κεφάλια μας δυνατές και ηχηρές. Εκατομμύρια σκέψεις. Απασχολούν το νου μας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πάντα έχουμε κάτι πολύ ενδιαφέρον να σκεφτούμε. Οτιδήποτε εκτός από το να μείνουμε με τον εαυτό μας. Να νιώσουμε την ανάσα μας.

Μπροστά μου κάποιοι φίλοι αποχαιρετιούνταν. Μάτια ζωντανά, χαμόγελα, ανοιχτές αγκαλιές βλέμματα αγάπης. Εις το επανειδείν. Σύντομα.

Στην άκρη του πεζοδρομίου ο βιβλιοπώλης με το κινούμενο βιβλιοπωλείο του μάζευε βιαστικά την περιουσία/εμπόρευμα την ώρα της βροχής. Ένα από τα βιβλία του έπεσε κάτω. Το μάζεψε με αγάπη, το σκούπισε με μεγάλη προσοχή σα να ήταν το πιο  εύθραυστο πράγμα του κόσμου και το τοποθέτησε στον πάγκο του μαζί με την υπόλοιπη περιουσία του. Σκέπασε τα πάντα με το πλαστικό προστατευτικό και τα κλείδωσε σε μια κολώνα της ΔΕΗ. Τα βιβλία εσωτερισμού και εξωτικής περιπέτειας κείτονταν τώρα σφιχτοδεμένα με το πλαστικό τους περιτύλιγμα, περιμένοντας την επόμενη μέρα για να εκθέσουν το όμορφο εξώφυλλό τους στα μάτια των περαστικών και να τους δελεάσουν με το περιεχόμενό τους.

Απέναντί μου κάθεται ένα όμορφο αγόρι. Βιαστικά τρώει ένα έτοιμο σνακ και πίνει ένα καφέ. Φοράει ένα πράσινο σκουφί που ταιριάζει τέλεια με τα όμορφα μάτια του. Το βλέμμα του έντονο, παρατηρεί με ενδιαφέρον δίπλα του ένα άλλο παλικάρι από κάποια εξωτική, μακρινή αραβική χώρα που κάθεται στο πεζοδρόμιο παρέα με το σκύλο του. Ο πιο τυχερός της παρέας είναι αυτός ο σκύλος. Όλες οι κυρίες σταματούν να τον χαιδέψουν. Είναι όμορφος πράγματι. Καταχαρούμενος ο σκύλος το απολαμβάνει. Ποιος δεν ευχαριστιέται τα χάδια; Παίζει μαζί τους, τον κερνούν μεζεδάκι.

Η μουσική συνεχίζει να ηχεί δυνατή στα αυτιά μου. Ο χορός συνεχίζεται. Αυτή είναι μια από εκείνες τις υπέροχες στιγμές που όλα μοιάζουν ατάραχα. Τίποτα δεν μπορεί να τα επηρεάσει, να τα χαλάσει. Εδώ και τώρα. Ούτε πριν, ούτε μετά. Μόνο τώρα. Ανοιχτή στον κόσμο. Με τις αισθήσεις να εκλύονται στην ατμόσφαιρα. 

Απέναντι μου συνεχίζει να βρίσκεται το πάρκο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, είναι πάντα εκεί να σκορπάει φρεσκάδα και μυρωδιές ακούραστα σε όσους βιαστικά το προσπερνούν. Ο κόσμος είναι εκεί. Μας περιμένει να βρούμε λίγο χώρο για να τον συναντήσουμε. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να σταθούμε. Και να κοιτάξουμε μέσα μας. Να βρούμε τον κόσμο μέσα στις καρδιές μας. Εκεί όπου κρύβονται όλα τα μυστικά του σύμπαντος…

Από μακριά οι φίλες μου κατηφορίζουν το δρόμο γελώντας. Αγκαλιές, φιλιά. Πριν δύο ώρες παρέα ήμασταν. Έχει καμμία σημασία; Η αγκαλιά εξάλλου είναι το πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο.

Κατηφορίζουμε τις σκάλες προς τις αποβάθρες για να συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Το σύρσιμο των βαγονιών στις ράγες γεμίζει την ατμόσφαιρα ανατριχίλες. Οι ήχοι της πόλης απομακρύνονται από τα αυτιά μου. Οι ανάσες της πόλης κονταίνουν, γίνονται πιο κλειστοφοβικές, πιο μυστηριώδεις. Το βαγόνι έφτασε μπροστά μας και επιβιβαστήκαμε προς μια άλλη κατεύθυνση, έναν άλλον προορισμό. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται…

Όλα ίδια, όλα διαφορετικά….