Ιστορία μου, ανεργία μου

Με την ανεργία συναντηθήκαμε το 2010, συγκεκριμένα την εποχή του Καστελλόριζου και της μώβ γραβάτας, αφού τότε αποφάσισε η αφεντικίνα μου, που είχε μια μικρή εταιρεία πληροφορικής, ότι δεν άντεχε πλέον τα χρέη και το κυνηγητό από τις τράπεζες και την έκλεισε.

Η αλήθεια είναι ότι, ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο να βρω πάλι δουλειά, αλλά επειδή γενικώς τα προηγούμενα χρόνια κατάφερνα να βρίσκω δουλειά και μάλιστα, σχεδόν πάντα ενδιαφέρουσα, δεν μου πέρναγε από το μυαλό πόσο δύσκολο θα ήταν αυτή τη φορά…

Κάτι η ηλικία, πολύ περισσότερο η κρίση, πέρασαν 4 χρόνια από τότε και μόνο για 6 μήνες κατάφερα να εργαστώ για λίγο και για ελάχιστα χρήματα.

Το θέμα με την ανεργία και την εργασία είναι κυρίως το ψυχολογικό βάρος. Καθώς ζούμε σε μια κοινωνία δομημένη πάνω στα υλικά αγαθά και το χρήμα, σου δημιουργείται η εντύπωση, σε κάποιες περιπτώσεις και η πεποίθηση, ότι είσαι «άχρηστος» επειδή δεν δουλεύεις και δεν «προσφέρεις». Τουλάχιστον εγώ αυτό σκεφτόμουν. Στην αρχή. Αργότερα, όταν στέλνεις βιογραφικά και κανείς δε σου απαντάει, ούτε καν αρνητικά, όταν κάνεις συνεντεύξεις και ακούς όλα τα παράλογα, όλες αυτές τις απαιτήσεις επιπέδου σκλάβου, όλα αυτά που πρέπει να ανεχτείς, αρχίζεις και αισθάνεσαι μικρός, πολύ μικρός και αδύναμος που πρέπει να δεχτεί οτιδήποτε για να βρει δουλειά. Ξεχνάς τις σπουδές σου, τα πτυχία σου, την προϋπηρεσία σου, την εμπειρία σου. Όλα αυτά ισοπεδώνονται από την ανάγκη για δουλειά. Θα κάνεις οτιδήποτε για λίγα, πλέον, χρήματα. Με τον καιρό έρχεται η θλίψη και η κατάθλιψη. Συνεχίζεις να στέλνεις βιογραφικά. Ακόμα και να παρακαλάς για μια δουλειά παντελώς άσχετη με το αντικείμενό σου, για μια δουλειά που δεν θα είσαι παραγωγικός, που θα την μισείς για να πάρεις 400 ευρώ (μερικές φορές και λιγότερα) που δεν θα σου φτάνουν ούτε για να περάσεις το μισό μήνα.

Αρχίζεις και στερείσαι διάφορα πράγματα: από την παρέα των φίλων σου που μένουν μακριά αφού χρήματα για καύσιμα δεν περισσεύουν, βόλτες, μικρές απολαύσεις όπως το σινεμά, το θέατρο, μια συναυλία, καινούργια ρούχα, ακόμα όμως και βασικότερα πράγματα όπως είδη διατροφής, την οποία έχεις περιορίσει στα απολύτως απαραίτητα ίσα για να μην πεινάς. Αυτά βέβαια για κάποιους σαν κι εμένα που δεν έχουν οικογένεια και εξαρτώμενα μέλη. Για τους υπόλοιπους που έχουν οικογένειες, παιδιά που πηγαίνουν σχολείο, υποχρεώσεις, ούτε καν μπορώ να σκεφτώ σε ποια κόλαση ζουν.

Σε αυτή τη φάση της  ζωής μου εμφανίστηκαν οι φίλοι. Οι σύντροφοι, οι συναγωνιστές, οι δικοί μου άνθρωποι.  Οι πραγματικοί, αυτοί που νοιάζονται, που στάθηκαν και στέκονται δίπλα μου στην ανάγκη. Ομολογώ πως είμαι πάρα πολύ τυχερή σε αυτό. Γιατί έχω στη ζωή μου αυτούς τους ανθρώπους. Πριν δύο χρόνια σε μια εκδήλωση με θέμα την κρίση, τη κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες, ένας ψυχίατρος είχε πει ότι  αν κάποιος μπορεί να κάνει κάτι για την κατάθλιψη αυτό είναι το να νοιαστεί τον διπλανό του. Μιλώντας λοιπόν με αυτούς τους όρους, το να έχω δίπλα μου ανθρώπους που με νοιάζονται, με φροντίζουν, μπορούν να γίνουν «αυτί» για τα προβλήματά μου, με στηρίζουν ψυχικά και υλικά, με κατατάσσει στην ειδική κατηγορία των ευτυχισμένων -  παρόλα τα προβλήματα - ανθρώπων. Αυτών που έχουν γλιτώσει την κατάθλιψη. Βέβαια, για να χτιστούν τέτοιες σχέσεις μεταξύ μας, αφού με κανέναν δεν γεννιόμαστε γνωστοί, υπήρξε μια σοβαρή προσπάθεια από όλες τις πλευρές, διάφορες δράσεις κοινωνικοποίησης, πολυς χρόνος που περάσαμε μαζί, και κυρίως άνοιγμα, καρδιάς και μυαλών. 

Τελικά αυτό  πιστεύω ότι είναι και το αντίδοτο στη μιζέρια και την κατάθλιψη που μας προκαλεί η ανεργία και η φτώχεια : η κοινωνικοποίηση. Η συλλογική δράση. Οι αγώνες. Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους έχουμε δημιουργήσει τις δομές εκείνες που, μπορεί να πει κανείς, αποτελούν μια μικρή δίοδο διαφυγής από τις έννοιες, αλλά και σ ένα άλλο επίπεδο ακόμα και πεδίο εμβάθυνσης στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Μέσα από αυτές τις δομές προσπαθούμε να δούμε με λίγο διαφορετικό τρόπο αυτό που μας συμβαίνει και που έχει επίδραση στις ζωές όλων μας, άνεργων και μη. Μέσα από αυτές τις δομές άνθρωποι γνωρίστηκαν, μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους, βοήθησαν ο ένας τον άλλον, προέκυψαν φιλίες, έρωτες, άλλες δομές, νέες ιδέες, ένας καταιγισμός συναισθημάτων νέων κάθε φορά, που ναι μεν μπορεί να μην μας προσφέρουν χρήματα, αλλά αναπληρώνουν συναισθηματικές  ανάγκες πολύ βασικές για την ψυχική ισορροπία μας. Μάθαμε να συνεργαζόμαστε, να δίνουμε και να παίρνουμε, να ανταλλάσσουμε, μάθαμε ότι όλα μπορούν να γίνουν με λίγα ή και καθόλου χρήματα. Όλα αυτά έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται με μεγάλο αγώνα, πολλή αγωνία, δυσκολίες, αλλά και με μεγάλη χαρά. Αποτελούν μια συνεχή εμβάθυνση στα κίνητρά μας, τα οποία αφορούν όχι μόνο τις συγκεκριμένες δράσεις αλλά και τη συνολική μας παρουσία στη ζωή, την ιδεολογία μας, τη ματιά μας απέναντι στα πράγματα. Ταυτόχρονα δίνουμε αγώνες σε επίπεδο καθημερινότητας για αξιοπρέπεια, αγάπη, δικαιοσύνη και ισότητα, για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για όλο τον κόσμο, για να μην υπάρχουν φτώχεια και αποκλεισμοί.

Παρόλη λοιπόν την κατάσταση μου, αυτή της άνεργης, πλέον σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι ανενεργή ή παροπλισμένη. Δίνω τον αγώνα μου καθημερινά τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τις συνθήκες που επικρατούν. Μερικές φορές κερδίζω και άλλες χάνω. Όμως δεν σταματώ. Μπορεί να κάνω κάποιες υποχωρήσεις σε ότι αφορά την αναζήτηση εργασίας, η οποία φυσικά και δεν τελειώνει αφού με κάποιον τρόπο θα πρέπει να πληρωθούν και οι συσσωρευμένοι λογαριασμοί (πάντως όχι με σκλαβιά των 200 ευρώ το μήνα και σίγουρα όχι με μόρια), πλέον όμως δεν αισθάνομαι μόνη και κυρίως δεν με αγγίζει όλη αυτή η συναισθηματική τρομοκρατία που ασκείται από την εξουσία με στόχο να γίνουμε όμορφα και πειθήνια πρόβατα. Αντιθέτως όλο αυτό το μαύρο πράγμα με κάνει να αισθάνομαι δυνατή… τι άλλο να κάνω άλλωστε…

Κλείνοντας θα ήθελα να πω σε όλους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα : κουράγιο! Δεν είστε μόνοι. Βγείτε έξω, μιλήστε με άλλους ανθρώπους, μοιραστείτε το πρόβλημά σας, την ιστορία σας, ενωθείτε με άλλους στην ίδια κατάσταση, συζητήστε, αγωνιστείτε, ενώστε τις φωνές σας, διαμαρτυρηθείτε, αντιδράστε! Είμαστε άνθρωποι, με σάρκα και οστά, όχι ανθρωπάκια - αριθμοί στις αριθμομηχανές τους και στις λίστες τους, θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και αγάπη, δεν θα τους χαρίσουμε τις ζωές μας. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για έναν καλύτερο κόσμο και είμαι σίγουρη ότι στο τέλος θα ξαναφέρουμε την αγάπη…

Είμαι η Όλγα κι αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου τα τελευταία 3 χρόνια.....

Αντιπρόταση!

Ακούγοντας λοιπόν τις δηλώσεις διαφόρων πολιτικών, ανθρώπων που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματική ζωή, που ζουν σε δικούς τους φιλελεύθερους κόσμους, γεμάτους εκμετάλλευση, συμφέροντα και χρήμα, που λένε ότι οι άνεργοι θα πρέπει να δουλεύουν δωρεάν για το κράτος ή για κάποιον ιδιώτη, έχω να κάνω κι εγώ την πρότασή μου. 

 

Λοιπόν συνάδελφοι άνεργοι, για τις ώρες που περνάμε χωρίς απασχόληση, η δική μου πρόταση λέγεται Τράπεζα Χρόνου.   

Η «Τράπεζα Χρόνου» είναι ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και γνώσεων που υποστηρίζεται από τη δική της μονάδα συναλλαγής , το χρόνο. Όλες οι υπηρεσίες έχουν ίση αξία, είτε είναι χειρονακτική εργασία είτε πνευματική, είτε απαιτεί εξειδίκευση ή όχι και αυτό γιατί στόχος μας είναι να ανατρέψουμε την κυρίαρχη ιδεολογία του συστήματος που δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες και κατατάσσει τους ανθρώπους σε πνευματικά ανώτερους ή κατώτερους, περισσότερο ή λιγότερο χρήσιμους για την κοινωνία. Καμία εργασία, καμία σπουδή δεν είναι κατώτερη από την άλλη. Για όλες, όλοι μας, ξοδέψαμε τον πολύτιμο χρόνο μας και την ενέργειά μας και όλες θεωρούνται εξίσου σημαντικές.

Στην Τράπεζα Χρόνου, ο άνθρωπος είναι ο πρωταγωνιστής. Όχι τα χρήματα. Υπάρχουν ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα να ασχοληθείς, κάποια που απλά ξέρεις να τα κάνεις και κάποια που χρειάζονται εξειδίκευση, πράγματα που θέλεις να τα κάνεις απλά για να περάσεις την ώρα σου και άλλα που ίσως να σε βοηθήσουν να ενισχύσεις τις γνώσεις σου. Δίνεις τον ελεύθερο χρόνο σου και ωφελείσαι από τον ελεύθερο χρόνο των άλλων. Και αυτή είναι η μοναδική συναλλαγή που κάνεις!

Παρόλη λοιπόν την έλλειψη χρήματος σε αυτές τις συναλλαγές, έχεις κάτι να κερδίσεις. Από το να κάνεις νέες γνωριμίες και να περάσεις χρόνο μαζί με ανθρώπους που μέχρι πρότινος σου ήταν άγνωστοι – ενισχύοντας έτσι τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και δημιουργώντας μικρές εστίες αλληλεγγύης -  μέχρι να μάθεις ξένες γλώσσες, ή οτιδήποτε άλλο σε ενδιαφέρει, ή ακόμα και να εξοικονομήσεις μερικά χρήματα από υπηρεσίες που προσφέρονται δωρεάν στο δίκτυο.

Στην Τράπεζα Χρόνου, κανείς δεν θα σε κρίνει, κανείς δεν θα σε απαξιώσει, κανείς δεν θα σου δώσει εντολές, κανείς δεν θα σε εκβιάσει αν δεν κάνεις κάτι καλά. Δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι στην Τράπεζα Χρόνου. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που συνεργάζονται και βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Λοιπόν συνάδελφε άνεργε, ενεργοποιήσου, βγες έξω, ψάξε, βρες πως μπορείς να συμμετέχεις, πρόσφερε, ανακάλυψε όλα τα κρυμμένα σου ταλέντα, αυτά που αυτοί σου λένε ότι πρέπει να τους τα χαρίσεις…
Δομές αλληλεγγύης, Τράπεζες Χρόνου, εναλλακτικά νομίσματα υπάρχουν πλέον, σχεδόν παντού!

Και κέρδισε κάτι από όλα αυτά τα μικρά – που μπορεί να τα νομίζεις άχρηστα – αλλά τελικά μεγάλα ανθρώπινα προσόντα σου. Κέρδισε φιλίες, κέρδισε χαμόγελα, κέρδισε ουσία και τέλος εξοικονόμησε και λίγα χρήματα. Να είσαι σίγουρος πως όλοι αυτοί που θέλουν να σε κάνουν να νιώθεις σκουπίδι για να σε ελέγξουν, θα λυσσάξουν…

Φυσικά, η πρότασή μου αφορά και άτομα που εργάζονται και θέλουν να συμμετέχουν σε μια εναλλακτική μορφή οικονομίας, αξιοποιώντας τον ελεύθερο χρόνο τους. Κανείς δεν περισσεύει, όλοι είμαστε χρήσιμοι ο ένας στον άλλον! Είμαστε άνθρωποι και όχι αριθμοί σε κάποιων τις αριθμομηχανές!

Για περισσότερες πληροφορίες :

Τράπεζα Χρόνου Συντάγματος - www.time-exchange.gr/

Τράπεζα Χρόνου Κορίνθου -  www.txkorinthou.gr

Τράπεζα Χρόνου Μοσχάτου -  www.mesopotamia.gr/trapeza_xronou.htm

Τράπεζα Χρόνου Λαμίας -  www.lamia-city.gr/netexchange.php

Τράπεζα Χρόνου Παλλήνης -http://ethelontespallinis.gr/

Τράπεζα Χρόνου Εξαρχείων - http://exarchia.pblogs.gr/2012/11/h-trapeza-hronoy-exarheiwn-einai-edw.html

Καλοκαιρινή επίκληση

Πόσο μεγάλη ανάγκη έχω για κάτι ωραίο. Για κάτι που να με κάνει να ηρεμήσω, να σταματήσω αυτό το συνεχές μπλα μπλα στο νου μου. Να σταματήσω για λίγη ώρα να ανησυχώ, να απελπίζομαι, να καταθλίβομαι, να στρεσάρομαι. Πόσο μου έχει λείψει λίγη ανεμελιά! Ναι, αυτή που με κάνει να χαμογελάω σα βλάκας χωρίς λόγο, αυτή που με κάνει να λιώνω από ευχαρίστηση, αυτή που με κάνει να νοιώθω ελεύθερη και μου δίνει φτερά στα πόδια...

Πόσο μου έχει λείψει αυτή η μυρωδιά του αγνού, του παιδικού, αυτού που κάποτε με καθόριζε. Αυτής της πρωτογενούς αθωότητας, με τα μάτια της οποίας βλέπουμε τον κόσμο χρωματιστό.  Αυτή η αίσθηση ελευθερίας που αισθανόμουν κάθε φορά που με φορτωμένο το αυτοκίνητο ξεκινούσα για μια κοντινή βόλτα, για ένα μπάνιο, για ένα νησί, για μια παραλία. Αυτό το απόλυτο συναίσθημα ευγνωμοσύνης προς το σύμπαν για όλες τις φορές που μου πρόσφερε τη συντροφιά των φίλων, τις ανάσες, τα τραγούδια, τις μουσικές, τα γέλια…

Πόσο μου έχει λείψει να μπορώ να πάω μια βόλτα χωρίς να σκεφτώ την πραγματικότητα. Να αφοσιωθώ στο σκοπό μου και για λίγες ώρες/μέρες να ξεχαστώ, να βυθιστώ στην πραγματικότητα της στιγμής, στη βουτιά στο γαλάζιο, στη μυρωδιά του αντηλιακού, στο κάψιμο του ήλιου, στη μαγεία του πράσινου, ή τη σκληράδα του βράχου ακριβώς στο σημείο που σμίγει με το γαλάζιο της θάλασσας. Να χωθώ μέσα σε έναν ωκεανό από φωνές τζιτζικιών την ώρα που σουρουπώνει και το δροσερό αεράκι διώχνει τον πρωινό λίβα. Να ακούσω την ησυχία της νύχτας κάτω από τα δισεκατομμύρια αστέρια σε μια παραλία δροσερή. Να μαζέψω γυαλιστερά κοχύλια από τον αφρό της θάλασσας. Να ιδρώσω στήνοντας τη σκηνή μου κάτω από το φύλλωμα του δέντρου, να ξαπλώσω στη ζεστή άμμο και να κοιτάζω τον ήλιο μέσα από τα χρωματιστά γυαλιά μου.

Πόση ανάγκη έχω να δω το πράσινο να σμίγει με το μπλέ. Πόση ανάγκη έχω να δω το χρυσαφί να γίνεται πορφυρό και να χάνεται στο βάθος του σύμπαντος. Πόση ανάγκη έχω να νιώσω τη φασαρία να γίνεται γαλήνη, να δω πάλι, αλλά με άλλα μάτια, αυτό το πρωινό φως που κάποτε έμπαινε από τις κουρτίνες του δωματίου μου για να με γεμίζει χαρά και να μου δώσει δύναμη για την καινούργια μέρα που ξεκινούσε.

Πόση ανάγκη έχω τελικά να μη ελπίζω σε τίποτα, παρά μόνο σε αυτήν εδώ τη μικρούλα στιγμή…

Καλή Ανάσταση!

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Με συγχωρείτε που δεν ακολουθώ τη θρησκευτική μόδα της νηστείας και της προσευχής, αλλά δεν με αφορά κάτι στο οποίο δεν πιστεύω.

Δεν πιστεύω κατ’ αρχήν ότι η νηστεία για θρησκευτικούς σκοπούς ενισχύει την πίστη μας. Η νηστεία δεν είναι μόδα, είναι τρόπος εξαγνισμού του σώματος και πολλές φορές και του πνεύματος. Όμως αυτό ισχύει όταν γνωρίζουμε τους λόγους για τους οποίους την κάνουμε. Δεν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι αν για μια βδομάδα, για δύο ή για σαράντα μέρες δεν φάμε κρέας και τυρί και δεν πιούμε γάλα. Καλύτεροι άνθρωποι γινόμαστε όταν σεβόμαστε τους άλλους, όταν αγαπάμε τον εαυτό μας, όταν είμαστε ευγενείς και όχι επιθετικοί, όταν καταλαβαίνουμε πότε πρέπει να σταθούμε και ν’ ακούσουμε. Όταν έχουμε ανοιχτές καρδιές και είμαστε γενναιόδωροι με τον εαυτό μας και τους άλλους, όχι για σαράντα μέρες αλλά πάντοτε.
 
Δεν πιστεύω σε αυτή την δήθεν θρησκευτική κατάνυξη κατά τη διάρκεια της οποίας ξημεροβραδιαζόμαστε στις καφετέριες και τα ουζερί μπεκροπίνοντας και λέγοντας ανέκδοτα. Δεν πιστεύω στη θρησκευτική κατάνυξη που συνοδεύεται από καταναλωτικά όργια και προσκυνήματα στα super markets και τα κρεοπωλεία. Δεν πιστεύω σε αυτή την θρησκευτική κατάνυξη κατά τη διάρκεια της οποίας ντυνόμαστε και βαφόμαστε σαν λατέρνες με 12ποντα και κόκκινο κραγιόν για να ακολουθήσουμε τον επιτάφιο με τα κεριά να ημι-φωτίζουν τα λάγνα βλέμματα που ρίχνουμε στους διπλανούς μας γκόμενους. Δεν πιστεύω στην κατάνυξη των επιτάφιων ανεκδοτων και ιστοριών από τα παλιά. Ούτε πιστεύω σε μια κατάνυξη που διαρκεί πέντε λεπτά πριν τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και πέντε λεπτά μετά (για να χαζέψουμε τα πυροτεχνήματα) και μετά να ορμήσουμε στο φαι λες και μας είχανε δεμένους και μας αμολήσανε.

Δεν πιστεύω σε μια εκκλησία που το μόνο που κάνει είναι να σκορπάει απαγορεύσεις και φόβο στους ανθρώπους, χωρίς να εξηγεί επαρκώς "τα γιατί" και τα "πως". Που μας παροτρύνει σε τυφλή πίστη, γιατί «έτσι λέει ο Θεός». Που αποφεύγει να αναφέρει πλέον τα λόγια του Χριστού, αυτές τις μεγάλες διδασκαλίες τις γεμάτες αγάπη κι έλεος και σεβασμό για τον συνάνθρωπο. Σε αυτήν την εκκλησία που εκφράζει πολιτικό λόγο και που έχει ταμεία και ακίνητα και εισπράττει ενοίκια. Που φοράει χρυσοποίκιλτα άμφια και αφορίζει όσους δεν συμφωνούν μαζί της. Που κυκλοφορεί με υπερπολυτελή οχήματα και κατοικεί στα βόρεια προάστια.

Πιστεύω στην ισότητα των ανθρώπων, στην αφοβία, στην αγάπη. Στην φλόγα που καίει μέσα μας. Στην ανιδιοτελή και από καρδιάς προσφορά, στις ειλικρινείς ματιές,  στα λόγια και τις πράξεις παρηγοριάς. Πιστεύω στο καλό που κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του, στις άπειρες δυνατότητές μας ως ανθρώπινα όντα. Πιστεύω στις ανθρώπινες αδυναμίες και τα λάθη ως εργαλεία για καλλιέργεια. Πιστεύω στην ανθρώπινη δύναμη, εκείνη που μας κάνει να είμαστε μικροί Θεοί, που μας κάνει ν’ ανασταινόμαστε μετά από κάθε - μικρό ή μεγάλο - καθημερινό θάνατο. Πιστεύω στην αγάπη που κρύβεται στις καρδιές μας, τις φορές εκείνες που συγκινούμαστε από ένα χαμόγελο ή μια ηλιόλουστη μέρα. Πιστεύω στην τρυφερότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Πιστεύω στην αλήθεια. Και η αλήθεια είναι μέσα στον καθένα μας. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ανοίξουμε την καρδιά μας και να τη δούμε.

Καλή ανάσταση! Εύχομαι σύντομα να αποκτήσουμε όλοι μας καθαρή ματιά.

Αυτοκτονία νο 1721

Ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε χθες πρωι πρωι στην κεντρικότερη πλατεία της Αθήνας. Ένας άνθρωπος του οποίου το όνομα ίσως να μην μάθουμε ποτέ. Θα είναι ο 77χρονος αυτόχειρας. Ένας  ακόμα αριθμός στα μηχανάκια του συστήματος. Ένας ακόμα που δεν άντεξε. Τι σημασία έχει για αυτούς όλους που μετράνε, ότι ήταν απελπισμένος. Η απελπισία δεν έχει αριθμό. Δεν υπάρχει στις αριθμομηχανές τους, όπως και κανένα συναίσθημα.

Ο κόσμος περνούσε δίπλα του. Κάνεις δεν πρόσεξε τον απελπισμένο, έτσι κλεισμένοι όπως είμαστε στα κουκούλια μας. Εξάλλου, όλοι απελπισμένοι είμαστε. Κανείς δεν τον πρόσεξε, μέχρι που ο πυροβολισμός τους ξύπνησε όλους. Έτρεξαν να δουν τι γίνεται, να ειδοποιήσουν αστυνομία και ασθενοφόρο. Και κοιτούσαν. Κάποιοι, λέει, την ώρα που τον έπαιρναν οι νοσηλευτές, τον χειροκρότησαν κιόλας. Ίσως το έκαναν για να ξορκίσουν τους δαιμόνους της αυτοχειρίας. Ίσως το έκαναν για να πάρουν οι ίδιοι το κουράγιο να κάνουν το ίδιο.

Μάρτυρας. Μάρτυρας του συστήματος, μάρτυρας της ίδιας του της ζωής, μιας ζωής όπως των περισσότερων. Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει δουλειά, οικογένεια, παιδιά. Λεφτάκια, ζωούλα και πάλι από την αρχή. Μάρτυρες κι εμείς μια αέναης καθημερινότητας που ισοπεδώνει κάθε τι το φρέσκο και το δημιουργικό και επικεντρώνεται στη εξεύρεση χρημάτων. Χρήματα για σπίτια, χρήματα για παιδεία, χρήματα για αυτοκίνητα, χρήματα για λογαριασμούς, χρήματα για φαγητό, χρήματα για ευτυχία.

Όνειρα πουθενά. Εξαφανίστηκαν μαζί με την έμπνευση για τη δημιουργία τους, μέσα με μια καθημερινότητα χωρίς ίχνος ελπίδας, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς.

Σοκαριστήκαμε από την – σε κοινή θέα – αυτοκτονία, στην πλατεία Συντάγματος. Την πλατεία-σύμβολο του περσινού κινήματος των πλατειών, την πλατεία που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στο κοινοβούλιο. Και ξαναπήγαμε εκεί το απόγευμα, να θρηνήσουμε για  τη ζωή που χάθηκε και για τις επόμενες που θα ακολουθήσουν. Να θρηνήσουμε και για τις δικές μας ζωές που χάνονται καθημερινά στους δαιδάλους της κατάθλιψης. Πήγαμε ξανά εκεί, απομεινάρια μιας ελπίδας που ισοπεδώθηκε κάτω από τόνους χημικών, κάτω από τις γερακίσιες – όμοιες με αρπακτικών- ματιές των κυβερνώντων αυτής της χώρας, κάτω από το βάρος του φόβου και της προπαγάνδας των 8 το απόγευμα, κάτω από το βάρος της ίδιας μας της συνήθειας. Ανάψαμε κεριά, συζητήσαμε μεταξύ μας, σκεφτήκαμε πως αργότερα, σήμερα, αύριο, κάπου πάλι θ’ ακούσουμε για κάποιον απελπισμένο αυτόχειρα. 

Και μετά γυρίσαμε εδώ, σταθεροί στα πληκτρολόγια, να χτυπάμε με μανία τα πλήκτρα της εκτόνωσής μας, να φωνάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε οργισμένοι για όλους αυτούς που ισοπεδώνουν καθημερινά τη ζωή μας. Να φωνάζουμε με μια φωνή που χάνεται σε μαύρη τρύπα, χωρίς δύναμη, χωρίς θάρρος. Να φωνάζουμε μέχρι να ασχοληθούμε με το επόμενο θέμα μας, μέχρι να σοκαριστούμε από την επόμενη αυτοκτονία, μέχρι να εξοργιστούμε από το επόμενο σκάνδαλο, μέχρι να μην μείνει τίποτα όρθιο, εμείς να φωνάζουμε. Και μετά να συνεχίσουμε τη ζωή μας κανονικά, αυτή τη ζωή που μισούμε να ζούμε, σκεπτόμενοι τον «κακομοίρη τον άνθρωπο». 

Και μετά έρχεται η ώρα της κάλπης. Και πάμε ξανά εκεί πίσω από την μπλε κουρτίνα. Κι εκεί μας επισκέπτονται οι δαίμονες του φόβου. Και της ανασφάλειας. Τι θα γίνει αύριο, τι θα γίνει μεθαύριο. Και πυροβολούμε κατά βούληση ακόμα μία φορά τον αυτόχειρα, αυτόν και όλους τους προηγούμενους και όλους τους επόμενους. Και επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, πιστεύοντας πως οι ψεύτες, οι κλέφτες και οι προδότες ξαφνικά θα αλλάξουν και θα γίνουν τίμιοι και ενάρετοι. Πιστεύοντας πως δεν είμαστε ικανοί να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να τη διαχειριστούμε προς όφελος δικό μας και των συνανθρώπων μας. Κολλημένοι στις δήθεν ιδεολογίες μας, τις ισοπεδωμένες, τις διαλυμένες. Που τις ποδοπάτησαν αυτοί που στον αγώνα για τη διατήρηση της εξουσίας μας εξαπάτησαν, μας κορόιδεψαν, μας υποβάθμισαν, μας ξεφτίλισαν. Που δεν μπορούν να νοιώσουν τον πόνο της πείνας, τον πόνο του φόβου. Αυτοί που κάνουν δηλώσεις για το θάνατο σαν να ήταν ένα συνηθισμένο γεγονός, σαν να ήταν ένα πολιτικό δρώμενο και απλά έπρεπε να πουν κάτι. 

Πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν τους νοιάζει για εμάς. Αν θα ζήσουμε, αν θα πεθάνουμε, αν θα κλαίμε από τη δυστυχία. Τους νοιάζει αυτοί να μην πάθουν τίποτα. Να μην αναγκαστούν να σκεφτούν τα λάθη τους. Να μην κάνουν αυτοκριτική. Και πάνω απ’ όλα τους νοιάζει να μην χάσουν την εξουσία. Αυτή που τους τρέφει με αυταρέσκεια και κρύβει το τίποτά τους κάτω από στρώματα βαρύγδουπων δηλώσεων και ακαταλαβίστικων θεωριών.

Αυτούς, κάποιοι από εμάς θα τους αποθεώσουν πάλι…

Όλοι μας γνωρίζουμε κάποιον που υποφέρει. Σε λίγο θα υποφέρουμε κι εμείς που λυπόμαστε για τους άλλους. Αλήθεια, αυτή και μόνο η σκέψη δεν είναι αρκετή για να μας ταρακουνήσει; Τι είναι ικανό να μας βγάλει από τον μικρόκοσμο στον οποίο είμαστε παγιδευμένοι; Δεν μας αρκεί η φτώχεια, δεν μας αρκεί η δυστυχία, δεν μας αρκεί η κατάθλιψη; Αν όλα αυτά δεν είναι ικανά για να μας αφυπνίσουν, τότε λυπάμαι, αλλά είμαστε χωρίς ελπίδα. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς εμάς.

Κι εμείς τι κάνουμε; Συνεχίζουμε να καθόμαστε στα πληκτρολόγια, συνεχίζουμε να δηλώνουμε εξοργισμένοι στις κάμερες και στα κανάλια, και μετά σκύβουμε το κεφάλι και συνεχίζουμε το ίδιο ακριβώς μοτίβο που μας έφερε ως εδώ. Δουλίτσα, μεροκαματάκι, συνταξούλα, εξασφάλιση. Πληκτρολόγιο, διαμαρτυρία, θυμός, εκτόνωση, παιχνιδάκια, τραγουδάκια...

Το ίδιο και το ίδιο κάθε μέρα. Αέναο παιχνίδι με την καθημερινότητα.

Για μένα αυτό είναι το νόημα της αυτοκτονίας του συνανθρώπου μας χθες. Ήταν η αυτοκτονία νο 1721. Να καταφέρουμε να βγούμε από το μικρόκοσμό μας. Να φοβηθούμε γι’ αυτό που έρχεται, να πατήσουμε σ’ αυτό το φόβο και να αναρωτηθούμε. Έχουμε το θάρρος ν’ αντιπαλέψουμε; Έχουμε το θράσος να αντισταθούμε; Έχουμε το κουράγιο να κοιτάξουμε δίπλα μας; 

Αν τα έχουμε όλα αυτά, τότε το μόνο που μας μένει είναι να κοιτάξουμε δίπλα μας, να πιαστούμε από τα χέρια και να ορμήσουμε για τη ζωή. Την πραγματική, αυτή έξω από την εικονικότητα, έξω από τη μιζέρια.

Για εμάς το έκανε. Για να καταλάβουμε ότι μόνοι μας θα χτίσουμε τον κόσμο στον οποίο θα αγαπάμε να ζούμε.

Της γυναίκας η καρδιά...

Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσουν αυτές οι μέρες οι αφιερωμένες σε κάτι. Δεν έχω καταλάβει το νόημά τους, εκτός βέβαια από το ότι μπορεί να δουλεύουν περισσότερο κάποιοι εμπορικοί κλάδοι. Από την άλλη σκέφτομαι πως είμαστε τόσο απασχολημένοι με τους εαυτούς μας, που αυτές οι μέρες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ξυπνητήρι, για να θυμόμαστε πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι πέρα από εμάς.

Τη συγκεκριμένη ημέρα, που είναι αφιερωμένη στις γυναίκες, χρειάζονται μόνο πέντε λεπτά να σταθούμε και να αναλογιστούμε το ρόλο τους στη σημερινή κοινωνία…

Υπάρχουν πολλά είδη γυναικών :

Γυναίκες-μάνες-εργαζόμενες, που φέρνουν στον κόσμο και ανατρέφουν τα παιδιά, και σε πολλές περιπτώσεις ταυτόχρονα εργαζόμενες σκληρά για να βοηθήσουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό.  

Two women running on the beach : Pablo Picasso

Γυναίκες-μάνες-εργαζόμενες, μόνες που παλεύουν με τα θηρία για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα σε πάρα πολλές αντιξοότητες.

Γυναίκες της ανατολής χωρίς δικαιώματα και κανονική ζωή, κακοποιημένες και δυστυχισμένες, που υπακούουν στους άντρες-πατεράδες-αδελφούς τους για να μπορέσουν να επιζήσουν.

Γυναίκες της Αφρικής, πεινασμένες και ταλαιπωρημένες που βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και τις αρρώστιες.

Γυναίκες μαύρες που γνωρίζουν τον εξευτελισμό εξ’ αιτίας του χρώματος του δέρματός τους.

Γυναίκες των πεζοδρομίων που τα βράδια προσφέρουν απόλαυση σε κάθε λογής πικραμένο.

Γυναίκες χειραφετημένες και σκληρές, που ζουν μόνες τους επειδή φοβούνται την αγάπη και την τρυφερότητα.

Γυναίκες που έχουν πονέσει, κλάψει, υποφέρει από την αγάπη.

Γυναίκες δηλητήριο, έτοιμες για όλα ανά πάσα στιγμή.

Γυναίκες κούκλες δέσμιες της ομορφιάς και του lifestyle.

Γυναίκες διανοούμενες, άνθρωποι του πνεύματος και της επιστήμης.

Γυναίκες παντρεμένες και επιτυχημένες.

Γυναίκες καλλιτέχνιδες.

Γυναίκες αθλήτριες.

Κάποτε, ένας (πρώην) φίλος μου είχε πει ότι στη ζωή ποτέ δεν είμαστε κάτι σκέτο…

Είμαστε «και»…

Και γυναίκες και μάνες και αδελφές και γιαγιάδες και σύζυγοι και ερωμένες και νοικοκυρές και επαγγελματίες και σκληρές και γατούλες και γκρινιάρες και έξυπνες και ευχαριστημένες και μορφωμένες και τρυφερές και σκληρές και όμορφες και επιτυχημένες και ευαισθητοποιημένες…

Μα πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι, που αναζητάμε την ευτυχία όπως όλοι. Με τα καλά μας και τα κακά μας. Με τις ομορφιές και τις ασχήμιες, με την ουσία και το ανούσιο, με το δάκρυ και το γέλιο, με τις υπερβολές και τη λογική μας.

Και θέλουμε πολύ να μας αγαπάτε.

Μην ψάχνετε πολύ φιλοσοφικά και βαθυστόχαστα να βρείτε τη λύση στο γυναικείο μυστήριο. Όλες μας έχουμε ένα κοινό παρονομαστή.

Ζητούμε σεβασμό, αγάπη και αξιοπρέπεια!

Αυτός είναι ο σκοπός μας. Να κερδίσουμε το σεβασμό και την αναγνώριση του κοινωνικού συνόλου. Για να σταθούμε με δύναμη και αυτοπεποίθηση, για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε, να ζήσουμε, να προοδεύσουμε.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μας αγαπάτε, να μας σέβεστε και να μας δίνετε το χώρο που μας αναλογεί. Γιατί αν το καλοσκεφτείτε, γυναίκες και άντρες είμαστε ένα, και ο ένας έχει μέσα του κομμάτια από τον άλλο…